364 of 365 dagen per jaar (afhankelijk van een schrikkeljaar) kijk ik er al naar uit.
Iedere keer weer anders, andere gasten, andere vrijwilligers,
ander weer noem het maar op.
Er is maar 1 stabiele factor door de jaren heen voor mij dan en dat is de wetenschap dat ik altijd na afloop helemaal op ben zeg maar gerust volledig naar de klote zowel lichamelijk als geestelijk behoorlijk uitgeput.

Waarom?  Fysiek is het best zwaar en geestelijk nog veel zwaarder.
Het is een gigantische rollercoaster van emoties, zowel leuke als verdrietige.

Dat moet wel iets heel bijzonders wezen hoor ik sommigen al denken,
ja dat is het ook, het betreft het KinderBeestFeest in Artis.
Een jaarlijks feest wat een besloten, onbezorgd feest voor chronisch zieke en/of gehandicapte kinderen met hun gezin.

De zeer passende tekst van Willy Alberti : De glimlach van een kind
is op dit feest echt van toepassing.

de glimlach van een kind doet je beseffen dat je leeft
de glimlach van een kind dat nog een leven voor zich heeft
dat leven is de moeite waard
met soms wel wat verdriet, maar met liefde, geluk en plezier in ´t verschiet

Wat het zo zwaar maakt is dat vooral die laatste zin: de glimlach van een kind dat nog een leven voor zich heeft, voor sommige maar kort zal zijn.
Van een aantal kinderen weet en hoorde ik dat ze niet nog vele jaren leven.
Maar de wetenschap dat wij met z’n allen die avond ervoor gezorgd hebben dat zij in ieder geval tijdens het feest (en nog lang daarna) even onbezorgd hebben kunnen genieten van de dieren, de vele hulpverleners en dierverzorgers met hun demo’s, en de clown’s die er waren.

Sinds 6 jaar ben ik op 1 of andere manier betrokken bij het KinderBeestFeest.
Als gast, coördinator of  (zoals de laatste jaren) animator duur woord voor clown.

Vaak starten we dan vanaf het AMC en gaan we met de laatste pendelbus mee naar Artis. Dit jaar zijn we aangekomen (en door het slechte weer) hebben we de plannen aangepast. Met hele boel clownsneuzen op zak zijn we alle
wachtende hulpverleners gaan voorzien van een mooie nieuwe rode neus.
Dit zal op heel wat gezichtjes een glimlach getoverd hebben.
Wij hadden in elk geval een onwijze hoop lol.

Alleen al de rit met Boer Geert (ja de enige echte van die lekkere broodjes) zorgde voor veel hilarische momenten. Hij wist wat korte binnendoor wegen waardoor de rit vanaf het AMC naar Artis ruim 30 minuten duurde

We keken er al de hele weg naar uit om onze traditionele selfie met de politie bij de afzetting.

In Artis aangekomen, overdonderd door alle mensen, hebben we veel spelletjes gedaan zoals ballen met visnetjes gevangen, spoorzoekertje gedaan (waarbij een vader een tunnel was) en nog veel meer.
Mooie momenten met een glimlach gehad, maar ook heel wat brok in de keelmomentjes bij het zien van sommige kinderen.
Soms zie je helemaal niet aan de kinderen, maar bij oncologiepatiënten die bezig zijn of klaar zijn met een chemokuur blijven toch wel een trigger bij mij.
ondanks dat ik dus een emotionele *piep* blijk te zijn blijf ik vrolijk in mijn rol.

Lieke (andere naam, familie wil geen publiciteit) zit in een rolstoel en kan vrij weinig.
Onze stokpaardjes was ze dol op en wilde er al gelijk met 1tje wegrijden.
Het een parcourtje wat we uitgezet hadden om te slalommen deed Lieke uitstekend, ze heeft ze op 1 na allemaal omver gereden. We hebben er met z’n allen onwijs om gelachen
Toen werden wij alle drie helemaal uit het veld geslagen: we kregen een zelf gemaakt papieren hartje met een tekening en stickertjes….. slik

Veel kinderen (en ook volwassenen) wilde op de foto met ons,
dus diverse poseer sessies volgde.
De vele regenbuien hebben we amper gemerkt en
het was gewoon een dolle emo boel weer.

Tijdens het uitzwaaien was het ook weer een dolle boel met iedereen.
Bus in en bus uit, hangen aan brandweer auto’s, lekker mee blèren met de party ambulance en de hele straat op en af lopen.

Opeens spitste mijn oren ……… Ik hoorde het woord spekjes,
vlug stoof ik door de auto’s heen en daar zag ik een brandweerman spekjes uitdelen aan een politieagente op de fiets. Fliek was gelijk verkocht.
Achterop de fiets van deze lieve spekjespolitieagente heb ik er iets meer dan strikt noodzakelijk in mijn mond gepropt. (Ik hou van spekjes)

Het leuke was dat veel collega’s waar ik dagelijks mee werk pas bij de borrel erachter kwamen dat ik al de hele avond aanwezig was. Ze hadden me niet herkend met mijn rode neus op.

1 ding wil ik graag zeggen:  ik ben zo onwijs trots op mijn dochter die ondanks alle shit die ze meegemaakt heeft met haar ziekte er op het feest bij wilde zijn om te helpen en alle kinderen een leuke avond te laten beleven.
Ze is zo gegroeid en volwassen geworden en een mooi compliment dat je collega’s van het uitdeelteam
willen je er volgend jaar graag weer bij hebben.
Je bent een topper !!!!!!