Laatst vielen we weer in de prijzen.
Ditmaal 2 afspraken in het WFG in Hoorn met S. en de 1e is gelijk om 09:00.

Op zich zou je zeggen, das lekker vroeg aan het begin van de dag dan heb je nog wat aan de rest.

Voor mij niet, want ik had net mijn 1e nachtdienst uit een reeks van 4 gehad. Ik kwam om 07:30 thuis en normaal duik ik dan een kwartiertje later heerlijk mijn bed in om binnen 10 minuten volledig en een diepe coma beland te zijn.

Maar vandaag dus niet, vandaag zit ik in de wachtkamer te wachten tot S. klaar is (duurt een uurtje hoop ik). Als de hoofdrolspeler in een zombiefilm zit ik aan een tafeltje en doe ik verwoede pogingen wakker te blijven en niet in slaap te vallen en een heel bos om te zagen met mijn gesnurk. Diverse Donald Duckjes helpen mij een heel eind.

Oops schijnbaar niet gelukt, Sarah staat ineens naast me (afspraak liep uit en duurde 75 min.) en ik blijk toch echt even helemaal weg geweest te zijn. Heb ik gesnurkt? Ik weet het niet maar de mensen achter de balie keken toch wel raar.

Nu gauw Sarah naar school brengen en met de snelheid van het geluid naar huis en naar mijn bed racen zodat ik toch nog een kleine 4 uur kan slapen hopelijk.

Het waren idd een krappe 4 uurtjes die ik in dromenland mocht doorbrengen. 15:30 en we zijn weer paraat voor onze afspraak met de kinderarts. Dr. H. boort mijn hoop om snel naar huis te gaan en heel gauw weer dat lekkere bed van mij op te zoeken. de grond in door nu al uit te lopen.

Normaal zou ik daar onwijs van balen (niemand komt aan mijn slaap, die is mega heilig) maar nu niet. Als dr. H. uitloopt, loopt ze uit omdat ze de tijd neemt voor al haar patiënten. Dat is zo mega fijn als patiënt of ouder dat je niet het gevoel hebt dat je bij een arts zit die jou ‘afwerkt’ alsof je een lopende band product bent zonder gevoel. En geloof me daar hebben we er meer dan genoeg van gehad en zullen er ook nog velen van volgen.

Onze oude kinderarts dr. T. had daar een mooie zegswijze over: de ego van een arts mag nooit het belang van de patiënt overstijgen. Veel artsen zijn zo overtuigd van hun superioriteit en kunde dat ze er totaal niet over na kunnen denken dat zij van sommige ziektebeelden echt minder weten dan hun patiënten. De ziekte FA heeft ondanks dat het ziektebeeld heel erg lijkt op de behandeling van leukemie een totaal andere behandeling.

Maar na een goed gesprek en onderzoek door dr. H. lopen we weer buiten met een afspraak over 3 maanden en 2 recepten voor de apotheek. Een mooie score voor vandaag al zeg ik het zelf .

Met onze frequentie van ziekenhuisbezoekjes zouden we eigenlijk airmiles of een vaste klantenkaart moeten krijgen. 5 ziekenhuisbezoekjes en je krijgt een setje handdoeken, 15 bezoekje en je hebt een dagje pretpark gespaard.

Maar voor nu plankgas naar huis en snel eten halen en daarna zit ik in dubio…… ga ik nog een paar uurtjes naar bed (en fris en fruitig naar de volgende nachtdienst) en skip ik het eten of blijf ik maar wakker en ga ik brak de nacht in.

Keuzes maken is zo niet mijn ding als ik als een halve zombie rondloop.